Gewoon

Schrijven is makkelijk, je start en begint te typen, niets aantrekkend van het woord juist neergepend of hetgeen dat komt.

Geen logica, in iets dat de logica zelf is, geen vragen, niets terug houden, gewoon schrijven.

Schrijven over schrik van pijn, tot effectieve pijn, tot wakker liggen to piekeren, tot beseffen, dat ik wil verteld worden, wil geleid worden, want ik ben een nummer 2.

No perfect 1, niets speciaal maar wel Stefaan, schrijf ik nu met rechts, terwijl links niet durft, niet durft vrij te spreken

Ik wou dat ik kon spreken kon roepen  kon schreeuwen …